K A Λ Ο         Κ Α Λ Ο Κ Α Ι Ρ Ι ...

«Θεέ μου, πόσο μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε…»Οδυσσέας Ελύτης

«Θεέ μου, πόσο μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε…»

Οδυσσέας Ελύτης

Από τη «Μαρία Νεφέλη»

TO ΨΕΥΔΩΝΥΜΟ ''ΕΛΥΤΗΣ''

Το νόημα του ονόματος Ελύτης: Το νόημα του ονόματος Ελύτης αποδόθηκε σε στιγμές επισημότερες της ζωής του, στο συνδυασμό της συλλαβής ‘ελ’, αρχικής σε ονόματα σημαδιακά όπως Ελλάδα, Ελπίδα, Ελευθερία, Ελένη, με τη “γενική τοπωνυμική κατάληξη των ελληνικών ονομάτων ανάλογα με το ‘Πολίτης’ (Κ. Φράιερ, σ. 12). Παλαιότερα οι φίλοι του έδιναν μια λιγότερο ελληνοπρεπή και περισσότερο διασκεδαστική ερμηνεία αναφέροντας τρεις αφορμές: το όνομα του Eluard, τη λέξη elite που υπονοεί εκλεκτικότητα και που δηλώνει μιαν αντίθεση στην εύκολη τέχνη, τη λέξη ‘αλήτης’ για την ανταρσία στην αστική συμβατικότητα. Η ουσία είναι ότι ο ποιητής, έτσι κι αλλιώς, ήθελε να περιχαρακώσει με το όνομα που δημιουργούσε ένα χώρο αποκλειστικά δικό του κι ανεξάρτητο πριν απ’ όλα απ’ την οικογένειά του. Αυτό μαρτυρούν και τα λόγια του της Κατοχής: “Με τη σειρά μου κατάλαβα κι εγώ πως θα ’τανε ντροπή να φτιάξω ένα έργο για το οποίο αφιέρωνα όλες μου τις δυνάμεις, όλο το πάθος μου για την αφιλοκέρδεια και να το ταυτίσω ύστερα μ’ ένα όνομα συνυφασμένο με ό,τι εγώ μισώ στη ζωή, το πρακτικό δηλαδή πνεύμα, την εμπορική πίστη, τον άκρατο ωφελιμισμό” (Αιολικά Γράμματα 3, 1973, σ. 12). Πέρα από τις ετυμολογικές ερμηνείες και τις ψυχολογικές άμυνες, μένει η υποβολή του ήχου και της γραφής του ονόματος. ‘Ελύτης’ είναι ένας ιαμβικός τρισύλλαβος, με την κεντρική συλλαβή υψωμένη χάρη στον τόνο της, με μεγαλύτερη διάρκεια, αλλά και με μια ειδική γεύση από το υγρό ‘λ’. Στηρίζεται σε μια ζυγισμένη ισομετρία που ανταποκρίνεται στους νόμους του μουσικού τονισμού της ελληνικής γλώσσας που προτιμά τις παροξύτονες καταλήξεις των λέξεων. Όσο για την κατάληξη -ύτης, που μοιάζει τοπωνυμικός προσδιορισμός, δεν είναι δίχως σημασία το γεγονός ότι διακρίνεται από την άλλη κατάληξη, -ητής, που είναι χαρακτηριστική των επαγγελματικών ουσιαστικών (ο ποιητής μας απορρίπτει την ιδιότητα ενός ανθρώπου την εξαρτημένη από το επάγγελμα). Για να επιμείνουμε στη γραφή, και σχετικά με τη διαφοροποίηση των δύο ‘ι’, το ένα ύψιλον, το άλλο ήτα, παρατηρούμε ότι το ύψιλον βρίσκεται εκεί που θα περιμέναμε ένα γιώτα και ασκεί έτσι τη γοητεία του άδηλου και του λογικά απροσδόκητου. Δεν υπάρχει αμφιβολία: το επώνυμο ‘Ελύτης’ είναι ευρηματικό και προγραμματικά ταιριαγμένο στο νέο που ξεκινά με επαναστατικές προθέσεις και με ασυνήθιστους οραματισμούς, που γρήγορα θα ξεχωρίσει μέσα στις προσπάθειες άλλων, πρεσβύτερων ή συνομηλίκων. MARIO VITTI “ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ – ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ” Εκδόσεις ΕΡΜΗΣ

Ἀπὸ τό «ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ»

Ὅποιος φέρνει τὴ θάλασσα στὴν ἀγκαλιά του
Εἶναι σὰ νὰ μὴν ὑποφέρει ἀπὸ βάρος
Εἶναι σὰ νὰ μὴ ντρέπεται ποὺ πηγαίνει μὲ τὸν ἀγέρα
Εἶναι σὰ νὰ κρατάει ὁλάκερη τὴ γῆ μέσα στὸ βλέμμα

Γιῶργος Σαραντάρης - Ποιήματα

Γῆ τῶν ἀπουσιῶν

Τώρα θὰ κοιτάζεις μία θάλασσα...

Ἡ διάθεση νὰ σὲ ἐντοπίσω
στὴ συστρεφόμενη ἐντός μου γῆ τῶν ἀπουσιῶν
ἔτσι σὲ βρίσκει:
πικρὴ παραθαλάσσια ἀοριστία.
Κική Δημουλᾶ - Γῆ τῶν ἀπουσιῶν

''ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ' 'ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ

Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα μ’ αυτόν τον πάντα νικημένο ήχο σι, σι, σι. Ήχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος, ήχος κανονικός, κανονικής βροχής. Όμως ο παραλογισμός άλλη γραφή κι άλλην ανάγνωση μού’ μαθε για τους ήχους. Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή, σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα, κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουν και μουρμουρίζουν ένα εσύ, εσύ, εσύ. Και κάθε σταγόνα κι ένα εσύ, όλη τη νύχτα ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος, αξημέρωτος ήχος, αξημέρωτη ανάγκη εσύ,βραδύγλωσση βροχή, σαν πρόθεση ναυαγισμένη κάτι μακρύ να διηγηθεί και λέει μόνο εσύ, εσύ, εσύ, νοσταλγία δισύλλαβη, ένταση μονολεκτική, το ένα εσύ σαν μνήμη, το άλλο σαν μομφή και σαν μοιρολατρία, τόση βροχή για μια απουσία, τόση αγρύπνια για μια λέξη, πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή μ’ αυτή της τη μεροληψία όλο εσύ, εσύ, εσύ, σαν όλα τ’ άλλα νά’ ναι αμελητέα και μόνο εσύ, εσύ, εσύ. Μπορείτε να δείτε βιογραφικά στοιχεία για την ποιήτρια εδώ.  Δείτε το έργο της ποιήτριας εδώ, στο σπουδαστήριο του Νέου Ελληνισμού ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ Το ποίημα ανήκει στη συλλογή "Το λίγο του κόσμου" 1971.  ενιαίο σύνολο, συνεχής ροή οι στίχοι 14-34 με κόμμα, η ροή της πτώσης της βροχής υπερβολικά σύντομοι και ολιγόλεξοι στίχοι γοργός ρυθμός, εναλλαγή συναισθημάτων του ποιητικού υποκειμένου ΕΝΟΤΗΤΕΣ 1-6:ο ήχος της νυχτερινής βροχής 7-27:η αλλοίωση του ήχου της βροχής, ο αντιθετικός σύνδεσμος Όμως στην αρχή του 7ου στίχου 28-34:η απολύτρωση από τα συναισθήματα που προκάλεσε η βροχή) ΒΑΣΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ποιητικό υποκείμενο, α' πρόσωπο απουσία άλλης ανθρώπινης παρουσίας, το εσύ δηλώνει την έλλειψη αφόρητη μοναξιά, δραματικός μονόλογος ο χώρος, το σπίτι και ο χρόνος, μια νύχτα απουσία εξωτερικής δράσης, πέρα από τη βροχή ο ήχος μουρμουρίζει αδιάκοπα σι, σι, σι η μοναξιά οδηγεί σε άλλη "ανάγνωση" του ήχου, σε ένα συνεχές εσύ, εσύ, εσύ κίνδυνος να βουλιάξει σε ερημιά, μοναξιά, εσωστρέφεια αντίδραση απεμπλοκής από τη βροχή αναζήτηση ισορροπίας Eπιτέλους!!!

Οι κερασιές θ'ανθίσουν και φέτος

Οι κερασιές θ'ανθίσουν και φέτοςhttp://youtu.be/Cn3bDi2Zitg~Μ.Λουντέμης

“Οι κερασιές θ'ανθίσουν και φέτος… και φέτος θα γεμίσουν γλυκούς καρπούς, άνθη και φύλλα, και μοσκοβολιά.
Κι όλα θα γίνουν όπως πάντα.
Όπως το περασμένο, όπως το περσινό κι όπως το τωρινό καλοκαίρι…
κι όπως κάθε καλοκαίρι όσο θα υπάρχουν στον κόσμο καλοκαίρια και κερασιές.
Και τα στόματα θα επιθυμούν τον έρωτα, όσο θα υπάρχουν στον κόσμο κόκκινα στόματα.

Μα τα κεράσια και τα στόματα, μα τα καλοκαίρια και τ’ άνθη -όλη αυτή η πλουμιστή λιτανεία του καιρού- για κείνον έγιναν ό,τι έγιναν κι ό,τι είναι για να γίνουν, γιατί χωρίς αυτόν δε θα χρειαζότανε αυτή η μοσκοβολημένη γιορτή της ζωής, ούτε ο ήλιος για να τη χρυσώσει, κι ούτε κι ένα νεανικό χέρι να τη γράψει.

Οι κερασιές θ'ανθίσουν και φέτος, για να τις χαρούν τα στραφτερά μάτια, να τις μυρίσουν οι νέες αισθήσεις και για να στεφανώνουν στιλπνά μέτωπα κι ολόμαυρα κεφάλια. Οι κερασιές θα καρπίσουν και φέτος, για να δροσίσουν διψασμένα χείλη και να στολίσουν ρόδινα αφτιά και καπελίνα.

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Ἦτο ἤδη δεκαεπταέτις, κ᾽ ἐφαίνετο νὰ εἶναι εἴκοσιν ἐτῶν, ἐν ὑπερακμῇ ρώμης καὶ καλλονῆς, ὁμοία μὲ τὴν Πρωτομαγιάν, τὸ κορύφωμα τοῦτο τῆς ἀνοίξεως, τὴν ἑτοίμην νὰ παραδώσῃ τὰ σκῆπτρα εἰς τὸ ἀδυσώπητον καὶ δρεπανοφόρον θέρος-ἔρος.Aλ. Παπαδιαμάντης

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Ήτο ήδη δεκαεπταέτις, κ’ εφαίνετο να είναι είκοσιν ετών, εν υπερακμή ρώμης και καλλονής, ομοία με την Πρωτομαγιάν, το κορύφωμα τούτο της ανοίξεως, την ετοίμην να παραδώση τα σκήπτρα εις το αδυσώπητον και δρεπανοφόρον θέρος-ερος.”

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 

''η Άνοιξη'' Ε. Γονατάς

Επαμεινώνδας Χ . Γονατάς''Η Άνοιξη''

Ένα πουλί βγήκε απ' τον κρυψώνα του, τίναξε τα χώματα απ' τις φτερούγες του και μου είπε: «Ακόμα λίγο, κι η άνοιξη αυτό το χρόνο θα 'μενε κρυμμένη στη γη».

''ΤΡΕΛΗ ΡΟΔΙΑ'' Οδυσσέας Ελύτης

 τρελή ροδιά

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ είναι γεμάτο από αισθήματα αισιοδοξίας και εικόνες της ελληνικής φύσης, που μέσα στη φαντασία του ποιητή συμπλέκονται με τη μόνιμη εικόνα μιας τρελής ροδιάς. Αυτή βρίσκεται στο επίκεντρο κάθε στροφής. Στη μεταμορφωτική της δύναμη αποδίδει ο ποιητής ό,τι βλέπει γύρω του και ό,τι αισθάνεται. Αλλά και η ίδια η ροδιά συχνά μεταμορφώνεται με τη δύναμη της φαντασίας του ποιητή.

Πρωινό ερωτηματικό
κέφι à pleine haleine*

	Σ' αυτές τις κάτασπρες αυλές όπου φυσά ο νοτιάς Σφυρίζοντας σε θολωτές καμάρες, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά Που σκιρτάει στο φως σκορπίζοντας το καρποφόρο γέλιο της Με ανέμου πείσματα και ψιθυρίσματα, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά
5	Που σπαρταράει με φυλλωσιές νιογέννητες τον όρθρο Ανοίγοντας όλα τα χρώματα ψηλά με ρίγος θριάμβου;
	Όταν στους κάμπους που ξυπνούν τα ολόγυμνα κορίτσια Θερίζουνε με τα ξανθά τους χέρια τα τριφύλλια Γυρίζοντας τα πέρατα των ύπνων τους, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά
10	Που βάζει ανύποπτη μες στα χλωρά πανέρια τους τα φώτα Που ξεχειλίζει από κελαηδισμούς τα ονόματά τους, πέστε μου Είναι η τρελή ροδιά που μάχεται τη συννεφιά του κόσμου;
	Στη μέρα που απ' τη ζήλια της στολίζεται μ' εφτά λογιώ φτερά Ζώνοντας τον αιώνιον ήλιο με χιλιάδες πρίσματα
15	Εκτυφλωτικά, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά Που αρπάει μια χαίτη μ' εκατό βιτσιές στο τρέξιμό της Ποτέ θλιμμένη και ποτέ γκρινιάρα, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά Που ξεφωνίζει την καινούρια ελπίδα που ανατέλλει;
	Πέστε μου, είναι η τρελή ροδιά που χαιρετάει στα μάκρη
20	Τινάζοντας ένα μαντίλι φύλλων από δροσερή φωτιά Μια θάλασσα ετοιμόγενη με χίλια δυο καράβια Με κύματα που χίλιες δυο φορές κινάν και πάνε Σ' αμύριστες ακρογιαλιές, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά Που τρίζει τ' άρμενα ψηλά στο διάφανον αιθέρα;
25	Πανύψηλα με το γλαυκό τσαμπί που ανάβει κι εορτάζει Αγέρωχο, γεμάτο κίνδυνο, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά Που σπάει με φως καταμεσίς του κόσμου τις κακοκαιριές του δαί- μονα Που πέρα ως πέρα την κροκάτη απλώνει τραχηλιά της μέρας Την πολυκεντημένη από σπαρτά τραγούδια, πέστε μου είναι η τρε- λή ροδιά
30	Που βιαστικά ξεθηλυκώνει τα μεταξωτά της μέρας;
	Σε μεσοφούστανα πρωταπριλιάς και σε τζιτζίκια δεκαπενταυγούστου Πέστε μου, αυτή που παίζει, αυτή που οργίζεται, αυτή που ξελογιάζει Τινάζοντας απ' τη φοβέρα τα κακά μαύρα σκοτάδια της Ξεχύνοντας στους κόρφους του ήλιου τα μεθυστικά πουλιά
35	Πέστε μου, αυτή που ανοίγει τα φτερά στο στήθος των πραγμάτων Στο στήθος των βαθιών ονείρων μας, είναι η τρελή ροδιά;

---

à αιολογήσετε την απάντησή σας.

Αη- Γιώργης ο Τροπαιοφόρος

Σήμερα, 23 Απρίλη γιορτάζουν οι Γιώργηδες και οι Γεωργίες.
Ποιος ήταν ο Άγιος Γεώργιος του οποίου η μνήμη τιμάται σήμερα και γιατί έγινε κινητή η γιορτή του;
Σύμφωνα με την ορθόδοξη παράδοση, παρόλο που το εορτολόγιο περιλαμβάνει περισσότερες από 50 μορφές με το όνομα Γεώργιος, ο Άγιος που εορτάζεται επίσημα είναι ο Άγιος Γεώργιος ο Μεγαλομάρτυρας και Τροπαιοφόρος.
Ο Άγιος Γεώργιος έζησε την εποχή του αυτοκράτορα Διοκλητιανού στα τέλη του 3ου με αρχές του 4ου αιώνα.
Καταγόταν από τη Μικρά Ασία και συγκεκριμένα την Καππαδοκία και ήταν γόνος αριστοκρατικής οικογένειας και αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού. Η πιο γνωστή απεικόνιση του Αγίου είναι εκείνη που σκοτώνει το δράκο, ο οποίος φρουρούσε το νερό μιας πηγής στη Λιβύη και δεν άφηνε τους κατοίκους να πιουν νερό αν δεν του έδιναν να φάει κάποιον συγχωριανό τους τον οποίο οι κάτοικοι διάλεγαν με κλήρο.
Κάποτε ωστόσο, ο κλήρος έπεσε και στη βασιλοπούλα, την οποία έσωσε ένας νεαρός αξιωματικός πάνω στο άλογό του, φονεύοντας το δράκο με το κοντάρι του.
Ως στρατιωτικός άγιος θεωρείται προστάτης του Πεζικού και του Ελληνικού Στρατού Ξηράς, ενώ γιορτάζεται και  σε άλλες περιοχές της Ευρώπης, αφού ήταν ο Άγιος των Σταυροφόρων και ακόμα και στις μέρες μας είναι ο προστάτης Άγιος της Αγγλίας. Ταυτόχρονα , ο Αϊ-Γιώργης συνδέεται και με τη γεωργία αφού το όνομά του προέρχεται από το ουσιαστικό «γεώργιον» δηλαδή «καλλιεργήσιμο» και η γιορτή του σηματοδοτεί την αρχή της άνοιξης.
Κάποιες χρονιές όμως η γιορτή του μετακινείται όταν πέφτει πριν από το Πάσχα και γιορτάζεται τη δεύτερη μέρα του Πάσχα, για το λόγο ότι τα εκκλησιαστικά τροπάρια του Αγίου Γεωργίου περιέχουν αναστάσιμα λόγια που δεν γίνεται να ψαλλούν πριν από την Ανάσταση.

ΛΑΜΠΡΗ

Ἡ Ἡμέρα τῆς Λαμπρῆς Καθαρότατον ἥλιον ἐπρομηνοῦσε Τῆς αὐγῆς τὸ δροσάτο ὕστερο ἀστέρι, Σύγνεφο, καταχνιά, δὲν ἀπερνοῦσε Τ΄ οὐρανοῦ σὲ κανένα ἀπὸ τὰ μέρη· Καὶ ἀπὸ κεῖ κινημένο ἀργοφυσοῦσε Τόσο γλυκὸ στὸ πρόσωπο τ’ ἀέρι, Ποὺ λὲς καὶ λέει μὲς στῆς καρδιᾶς τὰ φύλλα: Γλυκειὰ ἡ ζωὴ κι ὁ θάνατος μαυρίλα. Χριστὸς ἀνέστη: Νέοι, γέροι καὶ κόρες, Ὅλοι, μικροὶ μεγάλοι, ἑτοιμαστεῖτε· Μέσα στὲς ἐκκλησιὲς τὲς δαφνοφόρες Μὲ τὸ φῶς τῆς χαρᾶς συμμαζωχτῆτε· Ἀνοίξετε ἀγκαλιὲς εἰρηνοφόρες Ὀμπροστὰ στοὺς Ἁγίους καὶ φιληθῆτε· Φιληθῆτε γλυκὰ χείλη μὲ χείλη, Πέστε Χριστὸς Ἀνέστη ἐχθροὶ καὶ φίλοι. Δάφνες εἰς κάθε πλάκα ἔχουν οἱ τάφοι, Καὶ βρέφη ὡραῖα στὴν ἀγκαλιά οἱ μαννάδες. Γλυκόφωνα, κοιτώντας τὲς ζωγραφι- σμένες εἰκόνες, ψάλλουνε οἱ ψαλτάδες· Λάμπει τὸ ἀσήμι, λάμπει τὸ χρυσάφι ἀπὸ τὸ φῶς ποὺ χύνουνε οἱ λαμπάδες· Κάθε πρόσωπο λάμπει ἀπ' τὸ ἀγιοκέρι, Ὁποῦ κρατοῦνε οἱ Χριστιανοί στὸ χέρι. Πηγή: Διονυσίου Σολωμοῦ, Ἄπαντα, τόμος πρῶτος, Ποιήματα, Ἐκδόσεις Ἴκαρος, Θ’ Ἔκδοσις, Ἀθῆναι 2006, σελ. 185-186.

ΑΝΑ-ΣΤΑΣΗ

Από μικρό παιδί έχεις μάθει να προσμένεις την Ανάσταση κι είσαι τυχερός-ή, αφού ανανεώνεις την πίστη σου κάθε χρόνο τέτοιες ημέρες. Στην Ανάσταση να προσβλέπεις και φέτος. Όχι βέβαια την υλική και μόνον, όπως σε έχουν μάθει να σκέφτεσαι. Αν είναι έτσι, τότε ο δρόμος σου είναι αδιέξοδος και η ανάσταση σου είναι κούφια.

Πάρε λοιπόν την ευθύνη των πράξεων σου, μάθε να διοικείς τον εαυτό σου, δώσε στους καημούς σου μια δημιουργική πνοή. Ψάξε βαθιά και νοιώσε το μήνυμα της Σταύρωσης και της Ανάστασης, την εσωτερική Ανάσταση και αναδόμηση του εαυτού, που δεν θα διστάσει να περάσει από τη φωτιά της κάθαρσης, προκειμένου να ξαναγεννηθεί! Για να ζήσει τη ζωή έτσι όπως την έχει επιλέξει και όχι έτσι όπως του την έχουν επιβάλλει οι άλλοι!

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

H ANOIΞΗ, ΑΚΡΩΤΗΡΙ ΘΗΡΑΣ 1613 π.Χ

Η τοιχογραφία της Άνοιξης στο Ακρωτήρι της Σαντορίνης

Ένας ύμνος στη φύση και την ομορφιά της, η τοιχογραφία της Άνοιξης, η μόνη που βρέθηκε ολόκληρη να κοσμεί τους τοίχους ενός δωματίου του προϊστορικού οικισμού του Ακρωτηρίου στη Σαντορίνη. Στον ουρανό ερωτοτροπούν χελιδόνια σε ένα σκηνικό ερυθρών κρίνων με χρυσοκίτρινους μίσχους, λουλούδια που ακόμα και σήμερα ανθίζουν στις Κυκλάδες. 

Η τοιχογραφία της Άνοιξης

Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο  

.

PRIMAVERA

Spring - Fruhling Franz Xaver

Άνοιξη και ποίηση

Θα ΄'θελα να φωνάξω τ' όνομά σου, αγάπη μου, μ' όλη μου τη δύναμη...Να τ' ακούσει η άνοιξη και να 'ρχεται πιο γρήγορα.

Τάσος Λειβαδίτης

TA ΠΑΘΗ- Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΗΡΘΑΝ ντυμένοι "φίλοι" αμέτρητες φορές οι εχθροί μου το παμπάλαιο χώμα πατώντας. Και το χώμα δεν έδεσε ποτέ με τη φτέρνα τους. Έφεραν το Σοφό, τον Οικιστή και το Γεωμέτρη, Βίβλους γραμμάτων και αριθμών, την πάσα Υποταγή και Δύναμη, το παμπάλαιο φως εξουσιάζοντας. Και το φως δεν έδεσε ποτέ με τη σκέπη τους. Ούτε μέλισσα καν δε γελάστηκε το χρυσό ν' αρχινίσει παιχνίδι ούτε ζέφυρος καν, τις λευκές να φουσκώσει ποδιές. Έστεισαν και θεμέλιωσαν στις κορφές, στις κοιλάδες, στα πόρτα πύργους κραταιούς κι επαύλεις ξύλα κι άλλα πλεούμενα, τους Νόμους, τους θεσπίζοντας τα καλά και συμφέροντα, στο παμπάλαιο μέτρο εφαρμόζοντας. Και το μέτρο δεν έδεσε ποτέ με τη σκέψη τους. Ούτε καν ένα χνάρι θεού στην ψυχή τους σημάδι δεν άφησε ούτε καν ένα βλέμμα ξωθιάς τη μιλιά τους δεν είπε να πάρει. Έφτασαν ντυμένοι "φίλοι" αμέτρητες φορές οι εχθροί μου, τα παμπάλαια δώρα προσφέροντας. Και τα δώρα τους άλλα δεν ήτανε παρά μόνο σίδερο και φωτιά. Στ' ανοιχτά που καρτέραγαν δάχτυλα μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά. Μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά.

Θέ μου Πρωτομάστορα * μέσα στις πασχαλιές Και Συ

Θέ μου Πρωτομάστορα * μύρισες την Ανάσταση!


Εσύ την όψη των αγίων οξύνεις κι εσύ στου νερού των αιώνων την άκρη σύρεις πασχαλιάν αναστάσιμη! Αγγίζεις το νου μου και πονεί το βρέφος της Άνοιξης!   ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ